อ่านทีแรกไม่ได้นึกถึงยามะพีเลยนะ อ่านทีแรกนึกถึงแยมแอ๊ปเปิ้ลมากกว่าอีก
หรือมันจะเป็นแยมที่ไม่ปกติวะ ฮ่าๆๆๆ
แต่อ่านดีๆแล้วก็ไม่ต้องสงสัยอ่ะว่าไอ้นี่มันชอบยามะพีแหงๆ
แล้วพอมารู้จักจริงๆก็แน่ใจเลยว่ามันโคตรรักยามะพีเลย หาแบบมันไม่ค่อยมีหรอก
ตอนแรกที่เจอ รู้สึกขอบคุณมันจริงๆที่เห็นความสำคัญของยามะพี
แถมไม่มีบ่นซักคำที่ฟิคเราเรื่องนั้นยามะพีไม่มีคู่ ไอ้แบบนี้มันชอบยามะพีคนเดียวแหงๆ
รู้ได้ง่ายๆเลยว่ะแก แล้วก็จริงๆ
หลังจากนั้นได้คุยกันเยอะขึ้นเมื่อไหร่ไม่แน่ใจแล้วแฮะ
อืม มันมีช่วงเวลาที่กลายเป็นว่า จู่ๆก็โทรหากันเองเฉยเลย
หรือไม่ก็ ทำไมมันต้องโทรมาตอนที่เราจะหาคนคุยด้วยพอดีเลยวะ
เลยคุยกับมันไปหมดเลย ฮ่าๆๆๆ ซวยไปนะแก
จากนั้นก็กลายเป็น จะไปเหรอ ไปสิ เดี๋ยวไปด้วย ไม่เป็นไร
ลำบากใจเหรอ เออ งั้นแกไปกับเราเดะวะ
สุดท้ายก็กลายเป็นพากันไปด้วยกันแทบทุกที่ซะงั้น
แล้วไอ้นี่ก็ไม่รู้มันเลือกของมันยังไง
มีปัญหาแล้วทำไมมันเลือกโทรมาหาเราฟระ
ทีแรกก็ฟัง หลังๆเริ่มไม่หยุดแค่ฟัง ขอออกความเห็นหน่อยเด๊ะ
รู้สึกอดรนทนไม่ได้ ต้องขอใส่ซักน่อย กลายเป็นไปเป็นที่ปรึกษาให้มันเต็มเหนี่ยวซะงั้น
แต่ก็กลายเป็นได้เห็นมันอยู่สุขสบายขึ้นไปด้วย
แรกๆมันเป็นคนที่เห็นแล้วต้องแอบบ่นในใจ แกจะยอมอะไรนักหนา
ขัดใจเฟร้ย แต่เดี๋ยวนี้กลายเป็นโดนมันยุให้รุนแรงแทน ไอ้นี่หนิ เดี๋ยวนี้ทำเป็นมาช่วยโหด
แต่ก่อนคุยกันภาษาค่อนข้างดอกไม้ แต่เลิกใช้ไปตอนไหนก็ลืมไปแล้วอีกเหมือนกัน
นับวันยิ่งคุยกันเหมือนผู้ชาย เออนั่นเดะ ผู้ชายของเราถูกคอกัน ฮ่าๆๆๆ
(เจ้ก็พอกัน แรกๆเหมือนจะไม่พูดคำดิบเถื่อน แต่เดี๋ยวนี้แอบหลุดบ่อยนะเจ้)
ทีแรกไม่คิดว่าจะสนิทกับมันเลยนะเนี่ย
แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้เนอะ มันเป็นเสี้ยววินาทีที่น่าสะพรึงกลัวชิบเป๋งเลย
ตอนที่คิดว่า เฮ้ย เหลือคนเดียวป่ะ ไอ้แยมก็ทันทีเลย
ตอนนั้นเป็นเวลาที่โคตรขอบใจมันเลย
แต่ไม่ยอมขอบใจง่ายๆหรอกนะเฟร้ย ฮ่าๆๆ
รอไปเถอะแก ทำไมต้องทำอะไรแบบนั้นฟระ
สเปซของแต่ละคน ยอมให้แต่ละคนเข้ามาเหยียบได้แค่ไหน
ต่างกันจริงๆด้วยอ่ะนะ
แล้วทำไมต้องมาทำอารมณ์เพื่อนพีเพื่อนเรียวด้วยวะ
ไปดีกว่า
